Macro fotografie

Macrofotografie  is een vorm van fotografie waarbij de grootte van het te fotograferen object "levensgroot" of zelfs groter op de film of sensor van de camera wordt geprojecteerd. De verhouding is dan 1:1 (een op een) of groter... bijvoorbeeld 2:1 (waarbij een object van 1 mm als 2mm op de sensor wordt geprojecteerd). Dit kan tot enorme vergrotingen worden doorgevoerd (het maximale wat mijn apparatuur kan is 15:1 maar ik heb op dat soort vergrotingen nog geen fatsoenlijke foto's kunnen maken).

Indien de verhouding kleiner is dan 1:1 bijvoorbeeld 1:3 zoals de waterjuffer hieronder, spreken we van close-up fotografie.



Het is achteraf lastig te bepalen of een foto een "echte" macrofoto is. Het is ook tamelijk onbelangrijk want het is het eindresultaat wat de foto maakt. Hieronder een foto van een wesp die wel met een 1:1 lens is genomen maar samengesteld is uit meerdere foto's om zo meer scherptediepte te krijgen.


Om echte macrofoto's te maken zijn speciale lenzen nodig of alternatieve oplossingen om de 1:1 verhouding of meer te halen zoals balgen tussen een normale lens en de camera en/of macrosledes.

Een voorbeeld van zo'n setup staat hier onder.

Het lastige van macrofotografie is dat er slechts een heel beperkte scherptediepte beschikbaar is (ook bij de grotere diafragma's), dat de camera perfect stilgehouden moet worden en dat er een enorme hoeveelheid licht nodig is.
Dit is natuurlijk op te lossen door hele sterke flitsers te gebruiken of gewoon VEEL flitsers.

De hieronderstaande setup bestaat uit een ring met 8 SB-R200 flitsers op een Nikon R1C1 ringflitsset.

De beperkte scherptediepte bij macrofotografie maakt het ook lastig om van statief te fotograferen omdat de natuur nu eenmaal altijd in beweging is. Uit de hand fotograferen is weer minder goed voor het perfect stilhouden van de camera. Dit is weer op te lossen door met VEEL licht te werken. Hierdoor zijn korte sluitertijden mogelijk (tot 1/4000) maar dit geeft weer vaak uitgebeten scherpe weerspiegelingen.

Kortom, macrofotografie is een balans tussen al deze zaken en oefening baart kust.

Bij mijn eerste stappen op macrogebied fotografeerde ik vooral dode insecten omdat deze prima stil zitten. Het nadeel hiervan is dat er aanmerkelijk meer levende insecten zijn dan dode en dat ze snel onder stofjes en pluisjes komen te zitten die vooraf of daarna weer weggepoetst moeten worden (al eens geprobeerd een mier te wassen??).

Hieronder staat een foto van een hommel die besloot te overlijden in de achtertuin en een tweede leven als fotomodel kreeg.

Al snel besefte ik dat levende insecten een veel dankbaarder onderwerp zijn voor macro fotografie. Al doende werden de foto's steeds beter en de apparatuur steeds geavanceerder. Ik maak nu alleen nog foto's van levende insecten en verbaas me iedere keer over de verborgen macrowereld,

Door macrofotografie is het namelijk zeer goed mogelijk dingen te bekijken die met het blote oog niet te zien zijn.

De prachtige kleur van de ogen van een daas (die we toch allemaal het liefst plat meppen door hun gemene steken).

Ogen van daas
De spiegelende ogen van een springspin die een hele dappere 2mm breed was (inclusief de poten).

 

Of hoe prachtig een sprinkhaantje getekend kan zijn en hoe lelijk een libelle van zo dichtbij is? (Bij de libelle is de donkere vlek op het oog de "pupil" die achter het gefaceteerde oppervlak kan bewegen):

Of hoe je ontdekt dat, nadat je ligusterhaag is opgevreten, dit gedaan is door een toch wel heel leuk uitziend snuitkevertje?

En dan na een middag op de knieën aan de slootkant te hebben doorgebracht, eenmaal thuis te ontdekken waarom dat ene vliegje maar niet wegvloog.. ondanks het geslinger met zo'n 1,5 kilo zwaar zwart gevaarte waar steeds van die rare flitsen uitkomen vlak boven haar hoofd.. NESTWOEDE!

Of gewoon WAANZINNIG mooie kleuren!

En dan de ENORM lange tong van een vlinder om diep onderin de bloemen het lekkers te kunnen bereiken. Of hun vaak vreemd gevlekte ogen.

En soms ineens verandert een lief klein zwart torretje in een nachtmerrie of een schorpioenvlieg in de sprekende gelijkenis van mijn belasting ontvanger....

En dan weer een prachtig blufgevecht tussen twee verschillende vliegensoorten met als inzet het alleenrecht op dat ENE oh-zo belangrijke blaadje van die ene struik... daar gaan de haren op je ogen nog van overeind staan.